تبليغاتX
بلاگ می
پست "شب ماه است" رو یادتونه؟

اون باغ، چراغای سبز و بنفش، من، ماه...

این عکسی که گذاشتم مربوط به همون شبه. زیر آلاچیق باغ... [عکس برداشته شد]

یه تیر و دو نشون! هم عکسمو گذاشتم، هم به اون پست یه تصور واقعی تر بخشیدم .

* * *

یه هفته ده روزی نیستم. گوش شیطون کر، دارم میرم سفر. تاریخش ده میلیون بار عقب جلو شد تا بالاخره رو جمعه صُب وایساد!

دیروز غروب دیدم بابا نشسته رو مبل و داره برای خودش میخونه:
امشـــــــب همه غمهای عالم را خبر کن            بنشیــــــــن و با من گریه سر کن... گریه سر کن
در هیات یک بچه پرروی خجسته رفتم جلوش وایسادم گفتم:
بابا انقد بیقراری نکنین! زود میرم برمیگردمArabic Veil (آخه تنهایی دارم میرم، بدون خونواده! ).
خلاصه دیگه هر خوبی، بدی...!For You

* * *

آها یه چیز دیگه
بیزحمت میشه برین برای این پست پایین یه ده تا کامنت بذارین همینجوری، که من سه رقمی شدن کامنتای وبلاگمو قبل رفتن به این سفر ببینم؟!
دس شما درد نکنه

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 18:46 توسط پريا |
راستش قصد پست جدید گذاشتن نداشتم، اومدم یه سری بزنم و ای میلامو چک کنم و برم. ولی یه ای میل بامزه از پاییـــــــــــــــــزان عزیزم دیدم که حیفه شما هم نخونیدش، خودم که هی خوندم و خندیدم!

شعر اولی رو خانوم "ناهید نوری" گفته. برای انتقال بهتر حس ترجیحاْ با یه صدای ظریف و با ناز بخونید، اینجوری:مژه
(فقط نمیدونم چرا خانوم نوری از وسطای شعر یهو تغییر سیاست داده و فروختدمون؟! متفکر)

شعر دومی که ظاهراْ جوابیه ی شعر اوله، از آقای "نادر جدیدی" هست. اون رو هم با یه صدای سرخوش و مطمئن مردونه بخونید، اینجوری:
(اسمایلیای جلوی هر بیت هم واکنشای منه)

ناهید نوری:
به نام خدایی که زن آفرید           حکیمانه امثال من آفرید
خدایی که اول تو را از لجن          و بعداْ مرا از لجن آفرید
برای من انواع گیسو و موی         برای تو قدری چمن آفرید قهقهه
مرا شکل طاووس کرد و تو را        شبیه بز و کرگدن آفرید whistling
به نام خدایی که اعجاز کرد         مرا مثل آهو ختن آفرید
تو را روز اول به همراه من            رها در بهشت عدن آفرید
ولی بعداْ آمد و از روی لطف         مرا بی کس و بی وطن آفرید
خدایی که زیر سیبیل شما         بلندگو به جای دهن آفرید!
وزیر و وکیل و رئیست نمود          مرا خانه داری خفن آفرید ابرو
برای تو یک عالمه کِیس خوب      شراره، پری، نسترن آفرید
برای من اما فقط یک نفر            براد پیت من را حَسَن آفرید خنثی
برایم لباس عروسی کشید         و عمری مرا در کفن آفرید
به نام خدایی که سهم تو را        مساوی تر از سهم من آفرید! یول

 

نادر جدیدی:
به نام خداوند مرد آفرین                   که بر حُسن صنعش هزار آفرین
خدایی که از گل مرا خلق کرد           چنین عاقل و بالغ و نازنین متفکر
خدایی که مردی چو من آفرید           و شد نام وی احسن الخالقین!
پس از آفرینش به من هدیه داد         مکانی درون بهشت برین
خدایی که از بس مرا خوب ساخت     ندارم نیازی به لاک، همچنین!
رژ و ریمل و خط چشم و کِرم            تو زیبایی ام را طبیعی ببین قهقهه
دماغ و فک و گونه ام کار اوست        نه کار پزشک و پروتز، همین!
نداده مرا عشوه و مکر و ناز              نداده دم مَشک من اشک و فین
مرا ساده و بی ریا آفرید                  جدا از حسادت و بی خشم و کین
زنی از همین سادگی سود برد         به من گفت از آن سیب قرمز بچین
من ِ ساده چیدم از آن تکدرخت         و دادم به او سیب، چون انگبین
چو وارد نبودم به دوز و کلک             من افتادم از آسمان بر زمین! از خود راضی
و البته در این مرا پند بود                 که ای مرد پاکیزه و مه جبین
تو حرف زنان را از آن گوش گیر          و بیرون بده حرفشان را از این!
که زن از همان بدو پیدایشت           نشسته مداوم تو را در کمین! گاوچران

 

آخ که دلم لک زده برای یه کل کل حسابی! نیشخند

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388ساعت 18:50 توسط پريا |

یکی از اون چیزایی که من سَرم بــِره عقیده م در موردش عوض نمیشه، اینه: کلام معجزه میکنه!
"هنر گفتگو" یه مهره ی گم شده تو روابط ماست. خیلی از سوء تفاهمات، دلگیریها، فکر و خیالها و قضاوتهای غلط به این برمیگرده که ما در مورد تصوراتمون با اون کسی که "باید" حرف نمی زنیم.

وقتی حرف میزنی و حرف میزنی و هرچی تو دلته به زبون میاری، ریز ریز سبک و رها شدن رو حس میکنی. این شعار یا نصیحت نیست، تجربه شخصی خودمه. همیشه سعی میکنم راجع به اون شرایطی که درگیرشم "حرف" بزنم... و گاهی حیرت میکنم از نتیجه رضایت بخش این کار!

و به همین نسبت هم از طرف مقابلم انتظار دارم حس و حالشو به زبون بیاره. بنظرم خطرناکترین کار دنیا اینه که طرفت سکوت کنه و تو به تنهایی در موردش قضاوت کنی!

"سکوت" گاهی فرار از خویشتن ِ خویشه،
بیا حرف بزنیم!
بردار اون سد رو
جاری شو...

* * *

پی نوشت: یاران هواااااااااار... مردم هوااااااار!!
چه میکنن این گروه هشت نفره ی "همای" که من هرچی می شنوم سیر نمیشم؟! آی هوااااااااار! کلافه

نوشته شده در شنبه بیست و سوم آبان 1388ساعت 13:5 توسط پريا |